Vandaag, 31 maart 2009, gaan we met de hele groep 1 naar het UMCG, een moeilijk woord voor het grote ziekenhuis in Groningen. We moeten allemaal een ziek knuffel meenemen en ik heb Kitty bij me. Kitty heeft een gebroken pootje, ze heeft hoofdpijn en ook nog buikpijn. Ik hoop maar dat ze haar beter kunnen maken. Een heleboel ouders nemen ons mee in de auto, maar mama moet werken dus opa gaat mee en wij zitten met drie kinderen in de auto, ik, Maria en Ewoud. We hebben een hoop lol in de auto maar als we in het ziekenhuis aankomen wordt het toch een beetje spannend. We moeten een heleboel gangen door, een wenteltrap op en dan zijn we in een grote hal met heel veel dokters en zusters. Er is nog een groep voor ons, dus we moeten even wachten. Onze juffen zijn ook mee en de papa's en mama's die ons hierheen hebben gereden. Die vinden het net zo leuk als wij. |
 | Een mevrouw vertelt ons het verhaal van Chris de krokodil die een paar dagen in het ziekenhuis moet blijven. Het is wel een wat lang verhaal, kom, we willen wat doen..
Ik houd Kitty goed vast want tenslotte moet zij naar de dokter en niet ik. Ik ben trouwens helemaal niet zo bang voor dokters, hoor. | |
| Eindelijk mogen we verder en iedereen krijgt een eigen dokter of zuster. Eerst stelt mijn dokter een heleboel vragen, dat heet een intakegesprek. Zo komt ze alvast een beetje te weten waar Kitty last van heeft en ze schrijft alles op. | |
| Ik vertel waar Kitty allemaal last van heeft en dan mag ik zelf even luisteren naar het hart en de longen van Kitty met een stethoscoop. Ik weet ook wel dat Kitty een pop is maar we doen net alsof het echt is. |
| Eerst krijgt Kitty een verband om het pootje waar ze het minste last van heeft. Daarvoor moeten we naar een andere zuster die alleen maar verbandjes aanlegt bij knuffels. Daar is ze zeker het beste in. Maar mijn dokter blijft de hele tijd bij mij en vertelt me steeds waar ik heen moet. | |
| Nu moet ik ook dokterskleren aan want Kitty moet geopereerd worden. En dan moet je hele schone kleren aan en ook een mondkapje voor want bij een operatie kun je ook ziek worden als iemand moet hoesten of als je verkouden bent. Een infectie heet dat. | |
| Zo, Kitty is geopereerd en mooi ingepakt in verband. Ik ben ondertussen ook mooi ingepakt, ik voel me net zelf een dokter. Ik wil later trouwens ook dokter worden, maar dan een dierendokter. | |
| Voor het gebroken pootje van Kitty moeten we nu een röntgenfoto maken. Alle knuffels moeten dan in een doos want het licht voor de foto is gevaarlijk. Daarna komt er een foto uit met alles wat binnen in je lijf zit, zoals de botten. Zo kan je dan zien of iets gebroken is. | |
| En ja hoor, Kitty heeft z'n pootje echt gebroken, de botten zitten niet meer aan elkaar vast. Daar moet ze ook aangeopereerd worden zodat de botten weer goed aan elkaar vast groeien. Soms gaat dat vanzelf, maar soms moeten de dokters een beetje helpen. | |
| Voor de operatie krijgt Kitty eerst een spuitje zodat ze niets voelt als de dokters gaan snijden in het pootje. Als ze vragen of ik spuitjes ook eng vind, vertel ik dat ik een week geleden nog een prik heb gehad en dat ze een buisje bloed uit me hebben gehaald. En dat ik dat helemaal niet eng vond! |
| Ik vind het hier wel heel erg boeiend allemaal! Nu de operatie geslaagd is gaan we naar de volgende afdeling en mijn eigen dokter blijft bij me. Ik mag Kitty zelf nog een spuitje geven tegen de buikpijn, geloof ik. | |
| Er zijn wel veel plekken in een ziekenhuis waar je naar toe moet in plaats van dat ze alles op 1 plek doen. Nu moeten we naar de gips-afdeling waar de gebroken poot in het gips gedaan wordt. Dat is eerst heel zacht maar wordt later hard zodat ze haar pootje niet kan bezeren en het rustig kan genezen. | |
| Ik mag zelf ook even warme lucht blazen op het gips zodat het snel droog en hard wordt, maar ik heb toch liever dat de dokter dat doet, die kan dat veel beter.
De meeste andere kinderen zijn al klaar met hun knuffels maar aan Kitty mankeert heel wat en ik vind het eigenlijk veel te interessant om er nu al mee te stoppen en mijn eigen dokter vindt ook dat we nog even goed voor Kitty moeten zorgen. |
| Dus wordt Kitty nog eens goed gecontroleerd en ja hoor, ze heeft nog steeds een beetje buikpijn. | |
| Dus komt er nog een operatie en ik kijk goed toe wat er allemaal gebeurt. Tangetjes, ringetjes, messen, van alles komt eraan te pas! Ik hoef niets te doen maar houd het goed in de gaten. | |
| En na een laatste pilletje tegen de hoofdpijn is Kitty na anderhalf uur eindelijk helemaal weer beter en krijgen we allebei een heel mooi diploma van het ziekenhuis. Dank je wel dokter voor het helpen! | |
En dan gaan we weer naar school om alle kinderen af te zetten. Kitty zit nog helemaal in het verband maar is al bijna weer helemaal beter en thuis mag het gips er weer af.
Dit was een hele leuke middag en ik hoop dat we nog een keer zoiets gaan doen! |
