Eind juli en begin augustus 2007 ben ik een weekje met opa en oma op vakantie geweest. Zij doen dat wel vaker dus ik vind het heel spannend om dat ook eens mee te maken. Behalve een weekend centerparcs (toen ik nog een baby was) ben ik nog nooit eerder op vakantie geweest. Nou, na dit reisverslag snap je wel dat ik nog wel eens vaker op vakantie wil!

Klik hier voor het overzicht van dagboeken van 2007)
Het woordje vakantie ken ik vooral van oma Lies en opa Teije, die gaan altijd op vakantie. En dan bellen ze wel eens, maar dan zijn ze heel ver weg. Nu mag ik met hen op vakantie en ik ben heel benieuwd hoe dat is. We gaan naar een huisje dat dan even helemaal van ons is. We gaan een hele week dus dat is best lang, tenminste wel voor mij. Hier volgt mijn reisverslag, die van opa en oma is binnenkort te lezen op hun website.
Vrijdag 27 juli 2007, we gaan op pad
Mama brengt me 's ochtends bij opa en oma die gelukkig de auto al hebben ingepakt. We gaan op vakantie en ik weet dat we eerst een heel eind gaan rijden. Opa moet zelfs nog een omweg maken naar Utrecht om iets weg te brengen.
Na mama te hebben uitgezwaaid gaan we op weg. Oma zit bij me achterin en de auto is verder helemaal volgepropt met dingen. Mijn eigen peuter-cd staat op en ik zing luidkeels mee maar na een tijdje val ik toch lekker in slaap.
Het zonnetje schijnt als ik weer wakker word en we gaan even stoppen. En omdat je op vakantie overal alle tijd voor heb gaan we even lekker in het gras liggen. We hebben broodjes bij ons en drinken, maar waar is mijn zonnebril? Dan maar de ogen dicht.
Onderweg komen we nog in een file te staan en dan moet ik heel nodig naar de wc. Gelukkig kan ik het al heel goed ophouden en bij de eerste afslag komen we bij een restaurant waar ik naar de wc kan. En ik moest echt wel heel erg nodig! Oma vindt het heel knap dat ik het zo lang heb uitgehouden.
We drinken nog wat op het terras en ik doe opa na door op een bord aan te wijzen waar we nog allemaal langs moeten: we zijn nu hier en we gaan daarheen, dus moeten we zo rijden. Niet veel later zijn we dan eindelijk waar we zijn moeten. We krijgen een sleutel en ik krijg zomaar een nieuwe knuffel, een hele zachte teddybeer. Dan gaan we op zoek naar ons huisje in het park.
We hebben een heel leuk plekje, maar ik ga eerst met opa naar de speeltuin terwijl oma alles uitpakt. Ik heb al wel mijn eigen kamer uitgezocht en op welk bed ik wil slapen. Als we terugkomen van de glijbaan haalt opa een patatje en kunnen we nog even buiten zitten. Maar ook binnen richt ik het nu helemaal in met mijn eigen speelgoed.
Ik denk dat ik het hier wel naar mijn zin zal hebben. We gaan hier een heleboel nachtjes blijven en allemaal leuke dingen doen. Ook naar de aapjes en daar wil ik steeds maar naar toe, maar dat duurt nog een paar dagen. Opa leest me nog een heleboel verhaaltjes voor uit een dik Jip en Janneke boek en dan val ik heel lekker in slaap. Onder mijn eigen dekbed want die heeft oma meegenomen, en met al mijn knuffels die ook op het bed slapen.
Zaterdag 28 juli 2007, we verkennen de omgeving
Om 20 voor 7 word ik wakker, veel te vroeg volgens oma, maar ik zorg wel dat ze er toch uit komt. Het eerste wat ik vraag is of we nu direct naar de aapjes gaan, maar dat doen we nog niet. Jammer, want ze hebben me echt beloofd dat we in de vakantie naar de aapjes gaan dus dat mogen opa en oma niet vergeten!
Vanochtend blijven we bij ons huisje, we hebben een terrasje en een klein tuintje en op het pad ervoor kan ik mooi met zand spelen. Oma zegt alleen dat ik mijn mond eens dicht moet doen als ze me op de foto zet.
We gaan nog wel even naar het zwembad, maar daar zijn we ook heel snel weer uit: als we omgekleed zijn zie ik een glijbaan en ik ren erheen, klim erop en zoef eraf... Plons, zo in het water! Dat had ik niet verwacht, ik ben helemaal verrast dat ik kletsnat ben en daarna wil ik het water niet meer in. Een beetje spetteren met mijn voetjes vanaf de kant gaat nog wel, maar ik ben nat genoeg geworden.
Dan maar weer naar de glijbaan buiten en we moeten nog boodschappen doen want we kunnen natuurlijk niet alle dagen patat eten. Ik mag wel zelf uitkiezen wat we gaan eten en vanavond wordt het soep, omelet en natuurlijk een lekker toetje.
Als de zon 's middags begint te schijnen stappen we op de fiets voor een tochtje. Eerst rijden we naar de grote Loenense watervallen, de grootste van Nederland. Door een koud beekje kan ik lekker op blote voeten rondbanjeren, nog leuker dan in een zwembad.
Ik vind watervallen best wel leuk, het water stroomt heel hard naar beneden en maakt heel veel lawaai. Daarna fietsen we door het bos langs een echt diep ravijn, het lijken wel bergen hier.
We raken nog een keer bijna vast in de modder op een zandpad maar gelukkig redden we ons er weer uit. Tijd om even een pauze te nemen, want we hebben heel ver gefietst en heel veel gezien, ook veel dieren.
Gelukkig kunnen we niet verdwalen, want ik heb van opa afgekeken dat hij altijd op een kaart kijkt en dingen aanwijst als hij wil weten waar we zijn en waar we naar toe moeten. Nou, dat kan ik natuurlijk ook en achterop de fiets kijk ik steeds op de kaart om te zeggen of we niet verdwaald zijn en welke kant we op moeten.
Na het eten ben ik best wel moe van alles wat we vandaag gedaan hebben en ik lig niet al te laat in bed. Maar opa moet van mij wel weer heel veel verhaaltjes voorlezen en zo wordt het toch nog 8 uur voor ik ga slapen. Ik vind vakantie leuk!
Nadat opa en oma me welterusten hebben gezegd mag de deur open blijven en af toe zie ik ze nog even langslopen, maar ik houd me heel stil en val na een paar minuutjes al in slaap.
Zondag 29 juli 2007, naar Chimpiechamp, een overdekte speeltuin
En ik word pas weer om 8 uur wakker! Ik heb nog wel een keer geschreeuwd in mijn droom: "Duif, lame met rust!" Volgens opa riep ik dat heel hard toen er ook echt duiven op het dak lawaai aan het maken waren, maar ik kan het me niet herinneren.
Het is vandaag wat kouder en natter dan de laatste dagen. Daarom speel ik eerst een tijdje binnen met mijn poppen en we gaan alweer niet naar de aapjes, jammer. Als het weer wat warmer is, dan gaan we.
Nu gaan we eerst naar een overdekte speelplaats Chimpiechamp in Oosterhout. En we zijn niet de enigen, de grote zaal is vol van geroezemoes van de spelende kinderen. Ik speel het liefste nog alleen, bij het samen spelen gaat alles lang niet zoals ik dat wil. Met kindjes die iets ouder zijn kan ik ook beter spelen dan met die van mijn eigen leeftijd.
Omdat ik dol op glijbanen ben ga ik die allemaal bij langs en er zijn grappige autootjes waar je in kunt spelen. Het is wel heel erg druk dus soms moet ik even wachten voor ik met iets kan spelen.
Het leukste vind ik wel de politieauto waar ik een hele tijd in rond rijd. Daarmee rijd ik dan heel ver weg en ga op zoek naar opa of oma die vast verdwaald is en die ik moet redden. En dat lukt mij natuurlijk iedere keer weer.
Af en toe moet ik even uitrusten en ik ben best wel moe als we uren later weer weggaan. Ik vond het heel leuk en dan heb ik nog maar met een paar dingen gespeeld. Als ik groter ben vind ik het vast nog leuker!
Ook al is het niet zulk mooi weer, toch gaan we een ijsje eten, dat heeft oma mij beloofd. Het ijsje is zo groot dat ik hem bijna niet op kan en dat gebeurt me niet vaak. Daarna rijden we terug naar het huisje waar ik nog een hele tijd met mijn poppen speel. Buiten spelen kan niet meer want het regent steeds vaker en harder, we horen het op het dak tikken.
Na het eten mag ik op de computer nog naar Dora kijken, wel een uur lang en daarna de fles en tandenpoetsen. Daar wil ik natuurlijk wel een spelletje van maken, maar dat vinden opa en oma niet goed. Ok, dan mogen jullie eerst mijn tanden poetsen, maar daarna laat ik wel zien hoe goed ik het zelf al kan.
Want ik kan bijna alles al zelf: me aankleden 's ochtends en uitkleden en in mijn pyama 's avonds. Ritsen dichtmaken, knopen vastmaken, schoenen dichtdoen, ik kan het allemaal zelf.
En daarna leest opa me nog een heleboel verhaaltjes voor maar ik kan mijn ogen bijna niet open houden. Ik ga lekker slapen.
Maandag 30 juli 2007, naar dierenpark De Wissel in Epe

Ik word wakker van de regen die op het dak tikt, maar pas om 8 uur. Oma en opa zijn zelfs al eerder wakker dan ik. In huis is het heel erg koud want de verwarming doet het niet. Gelukkig houd het snel op met regenen en kunnen we naar buiten. Ik met een doekje want eerst moeten alle plastic stoelen en de tafel droog gemaakt worden anders kunnen we niet zitten.

En dan gaan we verstoppertje spelen! Dan tel ik tot tien en fluister ik "wienie wegis gezien". Ik houd mijn handjes voor mijn ogen maar ik spiek wel een beetje om te zien waar opa heen gaat. Maar toen hij zich achter de vuilnisbak had verstopt kon ik hem toch eerst niet vinden. Zelf verstop ik me achter de auto of in de struiken.
We gaan ook nog even naar de glijbaan van het park maar alles is toch nog een beetje nat. Tussen de middag wil ik best wel even uitrusten, maar opa moet nog wel een verhaaltje vertellen en ik vraag of ik mijn oogjes niet hoef dicht te doen, want ik wil niet slapen. En gelukkig hoeft dat niet, ik mag gewoon wakker blijven, even lekker uitrusten en met mijn doekjes praten.
Maar meer dan een uur later word ik ineens wakker, ren naar de kamer en zeg "mijn oogjes zijn toch naar beneden gevallen, ze werden heel zwaar".
Omdat het weer nu iets beter lijkt te worden gaan we eindelijk naar de aapjes! Joepie!!! Maar als we er bijna zijn valt er nog een hele dikke bui met dikke druppels en kunnen we niet eens de auto uit. We zijn bij dierenpark De Wissel in Epe en heel veel mensen rennen naar hun auto toe met een parapluie. Wij wachten gewoon tot de bui over is en hebben de paraplu niet eens meer nodig, de zon gaat zelfs lekker schijnen.
Opa en oma mopperen er even over dat het zo duur is, zelfs voor mij moeten ze 10 euro betalen. Maar ik wil naar de aapjes, die zijn mij beloofd, dus rennen maar. We komen heel wat dieren tegen maar nog steeds geen apen.
Er zijn best wel leuke dieren zoals de pelikanen, de pinguins, flamingoes en nog veel meer, maar ik wil naar de aapjes, daar kom ik voor.
Helemaal achterin het park zijn er eindelijk wat aapjes en ze zijn best leuk. Babies zitten op de rug van hun moeder en die springen van tak naar tak. Volgens iedereen zit ik al een tijdje in de waarom-fase en ik wil steeds weten waarom de aapjes doen wat ze doen. Waarom zit die baby op zijn rug, waarom springt die aap weg, waarom zit er een hek voor, waarom moeten we nu weer verder lopen, waarom komt die meneer voorbij lopen, wat doet dat jongetje en waarom? Dat jongetje eet een ijsje en opa wil er ook één. Oma legt uit dat je best wat lekkers mag als je op vakantie bent en wat leuks doet, dus sturen we opa op pad.
En wat een lekker ijsje is dat, vooral de chocola. Als er een stukje valt en ik vang het op vind ik dat wel heel goed van mezelf. Daarna spuug ik alle stukjes chocola weer uit en vang ze op in mij hand en zeg iedere keer: "goed he, alweer opgevangen!"
Nu we de aapjes hebben gezien wil ik wel weer terug naar het vakantiehuisje want ik ben best wel een huismus. Een veilige plek waar ik thuishoor, daar ben ik toch het liefst, ook al vind ik zo'n uitstapje ook wel leuk. Maar we moeten eerst het hele park nog door en gelukkig heb ik een kaart bij me. De hele tijd moet ik weer stilstaan om op de kaart te kijken zodat ik de weg kan wijzen. "Ja hoor, we gaan goed, rechtdoor, de andere kant op." Eén keer stoppen we nog heel lang en dat is bij de geitjes, dat is toch wel het leukst. Die kun je tenminste gewoon aaien en knuffelen en ze eten uit je hand; ze bijten niet en ze zitten niet achter een hek.
En zo zijn we toch weer heel wat uurtjes in dit kleine dierenpark. Gelukkig weet ik met de kaart de uitgang te vinden en ook als opa naar huis rijd wijs ik de weg.
We zijn pas laat terug en na het eten ga ik al snel op bed, maar ik ga niet slapen voordat ik weer heel veel verhaaltjes te horen krijg uit het dikke Jip en Janneke boek dat we meegenomen hebben. Er zit zelfs een boekenlegger in zodat we iedere keer heel gemakkelijk kunnen terugvinden waar we gebleven zijn. En nu ben ik zo moe dat ik heel graag mijn oogjes wil dicht doen.
Dinsdag 31 juli 2007, fietsen, spelen en met de boot
Als ik wakker word maak ik eerst ook al mijn diertjes en poppen wakker. Opstaan, roep ik, wakker worden. Misschien worden opa en oma dan ook wel wakker. "Ukeleku, opstaan allemaal!" Opa moet lachen maar ik blijf nog een hele tijd doorpraten voordat ik naar ze toega.
Het is alweer koud binnen, maar als het zonnetje begint te schijnen wordt het toch snel weer warm en lekker genoeg om buiten te spelen en dennenappels en kastanjes te verzamelen. "Voor papa, dan zeg ik dat het pepernoten zijn."
En daarna stappen we weer op de fiets. We rijden door het bos en komen al gauw bij de kleine Loenense watervallen. Oma wil mij op de film zetten, maar ik wil graag zien wat oma filmt.
We gaan ook nog met ons drieën op de foto en opa rent heen en weer om bij ons te komen zitten nadat hij op een knopje op de camera heeft gedrukt.
Er lopen allemaal grote torren in het bos en omdat ik denk dat er regen komt, ga ik dan een heel groot huis voor de torretjes bouwen met takken op de grond. Maar de torren lopen er allemaal overheen. Het geeft niet, straks kruipen ze er vast wel in als het echt gaat regenen.
Als we bij een schaapskooi aankomen schijnt de zon alweer ook al doe ik op de fiets een welles-nietes spelletje me oma en blijf ik zeggen dat het gaat regenen.
Er is een heel groot grasveld bij de schaapskooi en eerst ga ik eens lekker rennen en tikkertje spelen. Daarna speel ik in de boshutten die jongens hier met takken hebben gemaakt.
Als we terugfietsen zien we nog een heleboel dieren: paarden, koeien, schapen, geiten, zelfs hertjes. Vlakbij ons huisje woont ook een eekhoorntje maar die heb ik nog niet gezien, opa wel. Ik zoek overal, maar ik zie hem niet.
Als we weer een beetje zijn uitgerust gaan we met de auto op pad. Oma en opa willen me meenemen op de boot en dat vind ik wel spannend, want ik ben nog nooit op een boot geweest. We gaan er lopend op en we zijn veel te snel aan de overkant van de rivier de IJssel.
Gaan we zo nog een keer, vraag ik? En ja hoor, we lopen naar het stadje Bronkhorst waar we wat drinken en daarna gaan we weer terug naar de boot. Onderweg komen we nog wat paardjes tegen en ik vind het heel leuk om ze gras te geven. Dat vinden zij ook wel lekker.
De tweede keer op de boot is net zo leuk, en ik houd goed oma's tas vast zodat die niet in het water kan vallen. Tellend op mijn vingers vertel ik waar ik allemaal al in ben geweest: de auto, de fiets, de bus, de trein en nu de boot. "Gaan we ook nog in een vliegtuig, oma, want daar ben ik nog nooit in geweest?"
We zijn pas laat thuis en al gauw lig ik in bed om voorgelezen te worden. Als ik iets grappigs zeg moet opa lachen en ik vraag waarom hij moet lachen. Hij zegt dat hij me een lief meisje vindt en ik vraag waarom dan. En dan zeg ik: "Misschien bent ik een meisje, misschien een meisje. Wat is een jongetje, opa? en wat is een meisje?" Opa lacht nog harder en roept: oma, wat moet ik hier nou mee...? Dan vertel ik dat alleen jongetjes een baard hebben als ze groot zijn. "Opa, jij moet je cheren (de 'sch' kan ik nog niet zo goed uitspreken), dan kan ik je beter kusjes geven, nu prikt het." Maar nu ga ik eerst lekker slapen en morgen gaan we alweer naar de aapjes, de hele dag!
Woensdag 1 augustus, naar de Apenheul
Vandaag is het eindelijk echt lekker weer en we zijn al vroeg buiten. Nou ja, vroeg, ik was pas om 8 uur wakker. En ik heb het eekhoorntje gezien: hij rende een paar keer voor het raam langs toen we nog binnen waren. Maar buiten konden we hem natuurlijk niet meer vinden, had hij zich verstopt in zijn nest. Ik blijf maar vragen waarom: waarom rende het eekhoorntje zo snel, waarom rende hij langs het raam, waarom bleef hij niet stilstaan, waarom gaat hij naar zijn nest, enzovoorts enzovoorts.
Na ons ontbijt gaan we op pad naar de Apenheul, ik ga nog veel meer aapjes zien! En het leukste is dat papa, opa Henk en oma Frouk ook op bezoek komen.
Bij de ingang wachten we een tijdje op ze en dan gaan we naar binnen, maar het is een hele wandeling en het duurt best lang voordat ik een echte aap te zien krijg.
Maar oh, wat zijn het er veel en wat zijn ze leuk! Ze rennen door de bomen en klimmen over touwladders, soms zelfs heel dichtbij. Maar na een half uur heb ik het wel gezien en wil ik wel naar de speeltuin.
De opa's en oma's willen eerst wat drinken en beloven dat we straks naar de speeltuin gaan. Gelukkig is er vlakbij het terrasje een kinderboerderij met geitjes en dat is toch wel heel leuk, want met geiten kun je tenminste knuffelen en praten en met aapjes niet.
Ik krijg nog een ijsje tussendoor maar dat valt op de grond in het zand. Opa Henk haalt een tweede ijsje en gelukkig zie ik niet dat die ook valt. Achter zijn rug maakt hij het samen met oma Lies helemaal schoon en kan ik het lekker opeten. Toen ik vond dat het wel erg lang duurde zei hij dat hij het niet goed kon openmaken. Gelukkig weet ik nog niet dat grote mensen kunnen liegen... Ik heb genoten van mijn ijsje!
We zien best nog veel apen als we verder lopen, maar ik wil alleen maar naar de speeltuin! En die is pas helemaal op het einde. Maar soms zie ik nog wel leuke aapjes tussendoor waar ik even langer naar wil kijken.
Uiteindelijk breng ik de meeste tijd toch door in de speeltuin; die aapjes zijn wel leuk, maar geef mij gewoon maar wat zand, een schepje en wat vormpjes. En een glijbaan maakt het helemaal perfect!
Natuurlijk kijk ik wel op alle bordjes die we tegenkomen want daarop kun je zien wat je ziet! Tenminste, zo vertelt opa Teije het en ik weet nu dat bordjes net als kaarten zijn: ze vertellen heel veel over waar je bent, wat je ziet en waar je heen wilt. Oma moppert dat opa's zus (en oma zelf ook) nog steeds een trauma heeft van opa's bordjes gelees...
Van opa Henk en oma Frouk krijg ik nog een hele lieve kleine aap als kadootje en die houd ik heel goed vast, samen met mijn doekje. Ik verlies ze echt niet, hoor! Want steeds loopt er wel iemand achter mij om erop te letten dat ik niets kwijt raak.
Als we eindelijk weer buiten zijn, draagt papa me naar de auto. Maar ik wil wel met opa en oma mee, want ik heb toch nog steeds vakantie!? Ik wil wel naar het vakantiehuisje terug! We zwaaien papa en opa en oma uit en gaan dan weer terug naar ons huis, het vakantiehuisje.
Als ik maar weet waar ik aan toe ben, vind ik het helemaal niet moeilijk om afscheid te nemen. Ik heb een paar heel erg vertrouwde plekken waar ik vaak ben en daar ben ik heel tevreden mee. Mama is nu ook op vakantie maar we bellen heel vaak met haar en dan vind ik het helemaal niet erg als ik haar niet zie. Ik geniet van het moment en als er een vertrouwd iemand bij me is vind ik alles goed.
Na nog wat buiten spelen mag ik met oma in bad. En een lol dat we hebben! Ik vertel haar allemaal verhaaltjes en af en toe trek ik de douchedeuren dicht omdat ik het zogenaamd koud heb of omdat ik even wil uitrusten. Maar dan word ik weer ongerust dat oma verdwaald is en trek ik de deuren open om haar te zoeken. Oma moet er wel om lachen.
Opa vertelt me weer een heleboel verhaaltjes voor het slapen gaan. Ook snap ik nu beter wat een boekenlegger is want iedere keer leggen we hem op de plek waar we het laatste verhaaltje gelezen hebben. Morgen kunnen we dan zo opzoeken waar we verder moeten lezen.
De deur mag weer open blijven staan en als oma langs loopt en even naar binnen kijkt, ziet ze mij naar haar gluren. Ik lach en oma geeft me nog een dikke kus. Maar ik blijf heel stil en zeg niets meer. Ik ga lekker slapen!
Donderdag 2 augustus, wandelen op de heide
Vandaag hangen er allemaal weer wolken voor de zon en is het kouder dan gisteren. Maar het regent niet en ik kan wel buiten spelen. We verzamelen nog meer dennenappels voor papa en spelen nog wat verstoppertje.
Van oma Frouk heb ik gisteren een heel lief aapje gekregen, Japie het Apie heet hij, en hij is heel zacht. We zoeken samen nog even naar de eekhoorn maar die heeft zich goed verstopt.
Ook al is het niet heel erg warm, we gaan vanmiddag er toch nog even op uit. We gaan wandelen op de heide en nemen allemaal lekkere dingen mee om te picknicken.
We parkeren bovenaan een heuvel en lopen over een smal zandpad naar beneden. Een greppel doorsnijdt het pad en ik doe alsof het heel erg diep is en we heel erg voorzichtig moeten zijn om er niet in te vallen. Ik houd opa goed vast zodat hij niet valt.
Ook zijn er heel veel struiken met stekels en doe ik net alsof ik iedere keer geprikt wordt. Soms tilt opa me er overheen en soms kruip ik er zelf onderdoor. Gelukkig zijn er geen wilde beesten waar we voor moeten oppassen, maar wel weer veel torretjes en ook zien we halfwilde paarden in de verte.
Als we de vallei zijn overgestoken zoeken we een leuk plekje om te picknicken en er komen allemaal lekkere dingen uit de tas: meloen, kiwi's, banaan, gekooke eitjes, dropjes en nog veel meer. Heerlijk!
Daarna ga ik even lekker stoeien met opa, hij doet alsof hij iets van me afpakt en ik probeer het weer terug te pakken. Volgens hem word ik veel te sterk, want ik win iedere keer.
En dan ga ik op pad. Oma en opa moeten blijven zitten en ik loop weg, met mijn kaart. Van heel ver weg gebruik ik dan de kaart om de weg terug te vinden en vertel hele verhalen over hoe ik de weg was kwijt geraakt en gelukkig de kaart nog had om terug te komen door de heide. Dit is echt leuk om te doen, ik heb er heel veel plezier in!
Een eindje verder komen we bij een parkeerplaats met heel veel zand en er staan paarden achter het hek. Je mag er wel bij naar binnen maar dat vindt oma niet zo'n goed idee. Maar zo kan ik de paardjes ook gras geven en aaien. En in het zand spelen is altijd geweldig.
Als we terugrijden naar ons huisje krijg ik zomaar de gordels van mijn stoeltje los en ik wil ze niet meer vastmaken. Goed he? Opa en oma vinden van niet en dit is het enige moment dat we echt ruzie hebben in de vakantie. Opa is zo boos dat hij de auto langs de kant van de weg zet en niet verder rijdt totdat de gordels weer vastzitten. Als ze me hebben uitgelegd dat het echt niet mag van de politie en heel gevaarlijk is, maak ik ze weer vast en maak ik het weer goed met oma en opa. Gelukkig blijven ze niet lang boos en ik ook niet.
Als we thuis komen gaat eindelijk de zon schijnen. Dat had hij best eerder mogen doen. Maar nu kan ik nog leuk in de struiken bij ons huisje spelen.
Voordat opa mij verhaaltjes gaat voorlezen vertellen we elkaar nog even wat we vandaag allemaal gedaan hebben. Dan doen we iedere avond voor het slapen gaan en zo herinner ik me steeds beter wat ik heb meegemaakt. Vandaag heb ik wel weer heel erg leuke dingen meegemaakt en als opa klaar is met voorlezen vertel ik mijn doekjes nog eens wat ik vandaag heb gegeten met de picknick, meloen, en gekookte eitjes, en drop, en.... en zo val ik in slaap.
Vrijdag 2 augustus, eerst spelen, dan terug naar huis
En alweer word ik pas om 8 uur wakker, maar nu moeten we iets sneller opschieten, want vandaag gaan we terug naar ons echte huis. Dit was maar een vakantiehuisje voor even en nu help ik met inpakken en het vastmaken van de fietsen. Maar we gaan eerst nog allemaal leuke dingen doen voordat de vakantie echt is afgelopen. We zwaaien wel alvast naar het huisje dat we weggaan.
Eerst gaan we weer naar de Apenheul, maar nu gaan we kijken naar gebouwen van zand. Italiaanse zandsculpturen die ik best mooi vind, maar zelf buiten spelen in het zand is natuurlijk nog veel leuker, helemaal omdat het weer lekker warm en zonnig is.
Ook is er een glijbaantje met een touwladder, dat is pas te gek! Ik kan steeds beter klimmen en dat laat ik graag zien. Ondertussen gaan oma en opa om de beurt nog een keer naar al die zandsculpturen binnen kijken. Ik vind het goed, want ik vermaak me prima buiten.
Als we na een paar uur weggaan hoeven we maar een klein eindje te rijden voor we bij mijn volgende uitje zijn, het kinderparadijs Malkenschoten. Er is een kinderboerderij en een heleboel speelplekken.
Het eerste uur zijn we zoet bij de dieren. Ik krijg een handvol met eten voor de dieren en allemaal willen ze wel uit mijn handen eten, maar ik ben er heel zuinig mee en let er goed op dat ze allemaal wat krijgen. Sommige dieren zijn wat brutaler dan de andere en dat is natuurlijk niet eerlijk.
Daarna rijden we over het hele terrein in een treintje, dat is leuk. Ik zit bij het raampje en kan alles goed zien. Zo zie ik dat er nog een heleboel plekken zijn waar we straks nog naar toe moeten om te spelen!
Een heel leuk plekje hebben we bij de vijver waar ik de vissen mag voeren. Het zijn hele grote vissen met grote bekken. Ze buitelen over elkaar heen om maar wat eten te krijgen.
En dan zijn er nog reuzegrote blokken om mee te spelen. Ik bouw een hoge muur maar er is een ander meisje dat steeds de muur kapot maakt, dat is geen lief meisje!
Maar daarna mag ik een paar grotere kinderen helpen om een heel groot huis te bouwen, ze geven me zelfs steentjes aan en helpen om een trapje te bouwen als ik er niet meer bij kan.
Daarna gaan we weer naar de kinderboerderij want ik wil nog even met de geitjes spelen en knuffelen. Tot er ineens een hele grote koe naar ons toe komt en ineens gaat plassen. De sputters spetteren tegen oma en mij op. Gauw onze handjes wassen!
Het is al best laat als we eindelijk naar huis rijden, maar dat vind ik helemaal niet erg. Ik heb het erg naar mijn zin gehad in de vakantie en onderweg zingen we allemaal kinderliedjes en speel ik spelletjes met oma. En nu pas vindt ze eindelijk mijn zonnebril terug.
Van alles wat ik heb meegemaakt heb ik hier vast de helft nog niet verteld, maar het was ontzettend leuk, al die avonturenen spannende, nieuwe dingen. Nu snap ik dat oma en opa zo vaak op vakantie gaan. En ik wil volgend jaar wel weer mee!