Ik ben aan het groeien, vooral in mijn denken en gedrag. Naar de buitenwereld ben ik nog steeds wel verlegen maar in een vertrouwde omgeving ben ik opstandiger aan het worden en weet ik beter wat ik zelf wil. Dat hoort ook bij opgroeien, zeggen ze.

November 2007 (klik hier voor oktober 2007)
   
Mama krijgt een nieuwe baan en er zijn wel wat meer veranderingen in mijn leven waar ik heel erg aan moet wennen. Ik kan ook steeds beter nadenken over dingen en soms word ik dan boos of opstandig, of juist een beetje verdrietig. Maar ik kan het nog niet goed benoemen en dat is helemaal frustrerend. Ik heb heel erg behoefte aan een veilige omgeving en hang daarom sterk aan mama.
Als ik dan ook nog een keer met opa en oma op vakantie ga voor een hele week, mis ik mama vaker dan vroeger. Gelukkig bellen we haar vaak op. Maar daarom vind ik de vakantie nog wel leuk, hoor!
Eigenlijk hebben we van deze maand alleen maar foto's van de vakantie, dus daar zal ik een paar van laten zien. We zitten in een huisje vlakbij Doetinchem, alweer in het bos.
Als we daar boodschappen doen lopen er ineens allemaal grote poppen rond en dat vind ik doodeng! Opa moet me tillen en ik fluister in zijn oor dat we er stiekem langs moeten sluipen. Als ze maar ver weg blijven vind ik het wel leuk.
Er is een zwembad op het park waar we bijna alle dagen wel naar toe gaan. Kijk eens hoe goed ik kan zwemmen, roep ik steeds, en zelfs in het diepe wil ik al wel eens los drijven zonder bandjes, maar dat mag nog niet.
We zitten vlakbij een groot meer met een strand waar je kunt wandelen en in het zand spelen, maar het is nu toch echt wel herfst en koud met veel wind. Dan maar gauw weer naar het warme zwembad
En als we thuis zijn mag ik iedere dag ook weer in het grote bad, dan nog even eten en uitrusten en dan naar mijn eigen grote bed. Ik lig er iedere avond al vroeg in en na een heleboel Jip en Janneke verhaaltjes val ik lekker in slaap. En 's ochtends word ik meestal pas om kwart voor 8 wakker.
We gaan iedere dag er ook wel even op uit, nu naar kasteel Slangenburg. Maar veel interessanter dan het kasteel zijn de hertjes die er bij lopen en het struinen door de dikke laag herfstbladeren vind ik helemaal te gek.
Later maken we nog een boswandeling en daar zijn zoveel leuke dingen te zien dat ik er niet ben weg te slaan. Ravotten in de bladeren, sporen zoeken en op bomen klimmen, heerlijk!
Opeens fluister ik: ssst, ik zie sporen van spoken, En we sluipen over het pad, achter de spoken aan. Ik laat zelf ook sporen achter, grappig.
Iedereen zegt dat het met mijn fantasie wel goed is, en ik me kan me heerlijk inleven in dieren, poppen en andere mensen. Zeg kevertje, zoek jij je mama? En dan doe ik alsof ik het kleine kevertje ben en zeg 'ja, Esmee, ik zoek mijn mama'. Gelukkig kan ik dan ook de weg wijzen.
In Bredevoort zijn allemaal boekenwinkeltjes en ik mag zelf boeken kopen! Oma heeft al snel iets gevonden, maar opa en ik moeten wat meer moeite doen. Maar we vinden toch een paar leuke.
In ons huisje hebben we ook een kachel waar ik mag helpen een vuurtje te maken. En door het raampje kunnen we dan de vlammetjes zien. Het wordt ook heel lekker warm binnen. En de volgende dag is er niets meer van de blokken over, alleen wat as die ik mag helpen opruimen.
Vlakbij ons huisje is het land van Jan Klaassen met een hele grote speeltuin. Het regent buiten een beetje maar gelukkig kun je hier ook binnen spelen.
Zoals altijd wil ik eerst even de kat uit de boom kijken en heb ik er niet zoveel zin in. Maar als we dan wat gegeten en gedronken hebben gaan we even rondlopen om naar alles te kijken en al snel ben ik druk aan het spelen.
Vooral het doolhof met allemaal trappetjes en verschillende etages is erg leuk. Ik sleur opa en oma er steeds heen tot ze helemaal bek af zijn.
Om de beurt moet iemand zich verstoppen en dan zoek ik de weg door de doolhof er naartoe. Kruipen, rennen, glijden, vallen en weer opstaan, ik krijg er geen genoeg van.
Er is een enge hangbrug waar ik een paar keer zomaar overheen wandel en er zijn blokken waar ik mee kan spelen.
We gaan ook nog naar een poppenspel kijken en ik weet niet of ik dat wel leuk vind. Het is in ieder geval heel spannend, al die poppen met hun eigen stemmetjes, maar een tweede keer hoef ik er niet heen. Toch blijf ik 20 minuten lang op mijn stoel zitten om met verbazing te kijken.
En dan gaan we met de trein, zie je hoe snel die beweegt? Oma past er maar net in en we rijden een paar rondjes door een goudmijn.
Na afloop krijg ik een mooie stempel op mijn hand als bewijs dat ik met de trein ben meegeweest. Daarna gaan we ook buiten nog even kijken want daar is een nog veel groter speelterrein. Maar alles is nat en het is te koud om er nu te spelen.
Thuis ga ik weer in bad en daarna gebruik ik mijn opblaaseend als stoel om nog even tv te kijken voordat ik naar bed ga, helemaal moe van het vele spelen.
De dag erna maken we een mooie autorit langs molens en kastelen. We zijn nu in het heel grote kasteel Bergh in 's Heerenberg, één van de oudste van Nederland. Het is leuk om over de bruggetjes en de trappen te lopen.
Hier staat ook een heksenstandbeeldje van Mechteld ten Ham. Ze dachten vroeger dat ze een heks was en toen ze niet verdronk bij een heksenproef wisten de mensen zeker dat ze een heks was. En toen hebben ze die arme mevrouw als laatste heks van Nederland verbrand. Wat zijn mensen toch raar...
En dan, dan gaan we naar Duitsland. Ik vraag steeds, is dit Duitsland en ik snap het niet helemaal. Opa en oma leggen uit dat dit een plek is waar ze heel anders praten en ik versta inderdaad niet wat de mevrouw tegen mij zegt.
Maar dan leer ik dat ik danke moet zeggen in plaats van dankjewel. En tjuus in plaats van doeg. Raar hoor, waarom praten ze niet gewoon zoals wij? Maar ik ben nu wel in Duitsland geweest, in Kleve!
En als de vakantie voorbij is ben ik heel blij als ik mama weer zie. Op weg naar huis vraag ik bijna iedere minuut: zijn we al er al? Hoeveel minuutjes nog? En dan moet oma met haar vingers tellen tot ze er helemaal flauw van is.
Ik weet trouwens ook wat ik wil worden als ik groot ben! Opa, als ik groot ben wil ik net zo dik worden als jij! Nou, zegt opa, je bedoelt zeker net zo groot? Nee hoor, net zo dik!
Iedereen vindt het leuk dat ik steeds beter een gesprek kan voeren, maar soms wil ik ergens niet over praten en dan hoor ik ook helemaal niets, dat kan ik heel goed nadoen. Maar soms luister ik ook niet als dat wel moet en probeer ik te kijken hoever ik kan gaan. Soms moet ik dan ook even in de hoek staan en dat vind ik lang niet altijd eerlijk. Maar ik maak het altijd wel weer goed, hoewel ik niet graag wil praten over wat ik dan verkeerd gedaan heb; dan word ik gewoon weer Oost-Indisch doof of ga over wat anders beginnen.
En hoe verlegen ik naar de buitenwereld ook ben, in een vertrouwde en veilige omgeving word ik een echte dondersteen, en daag iedereen uit om de grenzen van wat ik wel en niet mag te verleggen. En ik ben heel slim: als ik iets niet mag, maar mama of iemand anders moet wel lachen, dan weet ik dat ik het toch kan doen, want eigenlijk vinden ze het toch wel leuk. Anders zouden ze toch niet lachen???
En lachen doe ik gelukkig ook nog heel veel. Volgende maand nog meer, want dan krijg ik allemaal kadootjes van Sinterklaas!